บทที่ 8 : เขารู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมาเล็กน้อย

หลังถูกโต้กลับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดหลี่อี้ก็เงียบไป

เขาหันกลับไปเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มแก้บั๊กของระบบ

ที่น่าแปลกคือ เขาตั้งใจทำงานมาก ไม่มีเสียงในใจดังขึ้นมารบกวนเลย

ตอนแรกหยูว่านคิดว่าความสามารถประหลาดในการได้ยินความคิดของคนอื่นคงใช้ไม่ได้แล้ว เธอจึงแอบเงี่ยหูฟังอยู่หลายครั้งเพื่อให้แน่ใจ

แต่บริเวณนั้นเงียบสงบจริง ๆ

มีเพียงเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์เป็นครั้งคราว กับเสียงหึ่งเบา ๆ จากหุ่นยนต์ที่กำลังทำงาน

ระหว่างบริการลูกค้า หยูว่านอดเหลือบมองหลี่อี้จากหางตาไม่ได้

เขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงสีฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนบนใบหน้า คิ้วขมวดเล็กน้อย นิ้วพิมพ์แป้นอย่างรวดเร็ว บางครั้งก็หยุดจ้องหน้าจอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ต่อ

สีหน้าของเขาจดจ่อเสียจนดูราวกับเป็นคนละคน