บทที่ 6 : ฟังดูเหมือนมิจฉาชีพชัด ๆ

ประตูร้านกาแฟเปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่งลม

หยูว่านก้าวเข้าไป แล้วก็เห็นหลี่อี้ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ทันที

วันนี้เขาสวมเสื้อฮู้ดสีขาวเรียบ ๆ พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เผยท่อนแขนที่เรียบเนียนและมีกล้ามเนื้อชัดเจน

ข้างเครื่องคิดเงินมีหุ่นยนต์ตัวเล็กน่ารักปนประหลาดตั้งอยู่ มันขยับหัวขึ้นลงตามจังหวะเพลงที่เปิดอยู่

—มันขยับจริง ๆ เห็นชัดเลยด้วย

หยูว่านจ้องหุ่นยนต์ตัวจิ๋วอยู่ครู่หนึ่งอย่างตะลึงงัน

“คุณหลี่?” เธอหยุดไปนิดหนึ่ง “นี่อะไรคะ?”

หลี่อี้เงยหน้าขึ้นยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ ว่านว่าน” เขาชี้ไปที่หุ่นยนต์ตัวน้อย “ดูสิ น่ารักไหม?”

หยูว่านเดินเข้าไปใกล้ มองเจ้าหุ่นยนต์ประหลาดที่กำลังหมุนเป็นวงกลม

“...น่ารักค่ะ แล้วมันทำอะไรได้บ้าง?”