กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 460 ปีศาจมิติ
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ คนในทีมของพวกเขานั่งอยู่บนพื้นเงียบๆ เพื่อรอคอย
ตลอดทั้งวันที่เดินทางกันมา ทุกคนยังไม่ได้กินอะไรกันเลยนอกจากดื่มน้ำไปเพียงเล็กน้อย เมื่อหยุดพักจึงต่างหยิบเอาเสบียงออกมาเติมเต็มกระเพาะ
ยูโดลาหยิบอาหารของตัวเองออกมาแล้วเห็นหลินลี่กับตงฟางจิ้งยังนั่งนิ่งเงียบ จึงยื่นอาหารของเธอไปให้ แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า "พวกคุณไม่ได้เตรียมอาหารมาเหรอ?"
"พวกเราไม่ต้องหรอก เธอทานเถอะ" ตงฟางจิ้งส่ายหน้าแล้วดันอาหารที่อีกฝ่ายยื่นมาคืนไป
เผ่ามิโนทอร์เคี้ยวเนื้อตากแห้งพลางจ้องมองมาทางพวกเขา เมื่อเห็นว่าหลินลี่กับตงฟางจิ้งไม่มีท่าทีจะเติมอาหาร จึงแค่นเสียงเย็นแล้วพูดว่า "อย่าให้ถึงเวลาคับขันแล้วหิวจนหมดแรงก็แล้วกัน"