กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 353 “ของดีประจำถิ่น”
หลังจากมือของเสี่ยวอู่วางลงบนคริสตัลบอล สีสันที่เคยระยิบระยับสวยงามก็เลือนหายไปในพริบตา กลายเป็นก้อนหินที่ไร้แสงสว่างใดๆ
จาร์เค่อจ้องมองคริสตัลบอลด้วยความไม่อยากจะเชื่อ พึมพำกับตัวเองว่า "เป็นไปได้ยังไง? มันเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด? จะมีปราชญ์คนไหนที่กระตุ้นธาตุอะไรไม่ได้เลยหรือไง?"
"แบบนี้ก็แปลว่าใช้เวทมนตร์ไม่ได้เลยน่ะสิ?"
หลินลี่หัวเราะหึๆ ในใจ โดนตบหน้าเข้าให้แล้วล่ะสิ ยังจะมาบอกว่าสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์อีก วันนี้จะให้เห็นเองว่าการถูกตบหน้าด้วยความเร็วแสงมันเป็นยังไง
มีคำกล่าวอยู่ว่า จอมเวทที่ใช้ดาบไม่เป็น ไม่ใช่จอมเวทที่ดี