กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 วิหารธาตุ
หลินลี่เดินตามยาปอเค่อไปยังทางเข้าโถงใหญ่
พอใกล้ถึงประตู เว่ยเต๋อก็ก้าวขึ้นหน้าไปเปิดประตูออกก่อน จากนั้นก็ยืนรออยู่ด้านข้างอย่างนอบน้อม
ยาปอเค่อที่ยืนอยู่ตรงประตูผายมือเชิญพวกเขาเข้ามา
หลินลี่เห็นท่าทีของพวกเขาแล้วก็รู้สึกพอใจมากในใจ
อย่างไรเสียพวกเขาก็ไว้หน้าเขาเต็มที่ ความรู้สึกที่ได้รับการยกย่องเช่นนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลย
จะว่าไปมันก็รู้สึกดีจริงๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนใหญ่คนโตเวลาออกไปไหนมาไหนถึงต้องเน้นเรื่องหน้าตาทางสังคม ความรู้สึกที่ถูกปรนนิบัติเช่นนี้มันเสพติดง่ายเหลือเกิน