กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 176
ดึกสงัด คริสตินสะดุ้งเฮือกนั่งตัวตรงขึ้นมาจากเตียงด้วยเสียงอุทาน
ไม่ได้ถูกมัด แล้วก็ไม่ได้ถูกปิดปากด้วย
ลองคลำที่หัวก็ไม่มีบาดแผล อืม เสื้อผ้าก็ยังสวมอยู่ครบถ้วน
เฮ้อ...
คริสตินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ที่ผ่านมาเธอกำลังฝันร้ายอยู่จริงๆ ด้วย
แต่ทำไมหัวถึงยังปวดตุบๆ อยู่ล่ะ หรือว่าเป็นผลจากในความฝันที่ติดมาถึงความเป็นจริง
พลันนึกถึงภาพในความฝันนั้น คริสตินก็กลายเป็นหม้อต้มไอน้ำในทันที ควันขาวพวยพุ่งออกมาจากหัว ใบหน้าแดงก่ำไปหมด
เธอใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้าแล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า โรคจิตเกินไปแล้ว โรคจิตเกินไปจริงๆ