กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145
ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ในที่สุดก็เข้าสู่เขตสกอตต์เสียที ทันทีที่ใกล้จะได้กลับถึงบ้าน หลินลี่กลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น
"เราจะถึงกันอีกนานไหม?"
"ใกล้แล้วล่ะ ก่อนเที่ยงก็ถึง"
ไม่ว่าหลินลี่จะรู้สึกอย่างไร คริสตินก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"ในที่สุดก็จะถึงเสียที เดินทางมาเดือนหนึ่งเต็มๆ ทำเอาฉันเหนื่อยแทบแย่"
"ถึงแล้วเดี๋ยวจะให้เธอพักผ่อนให้เต็มที่เลย"
ทั้งสองคนขี่ไกอาพุ่งออกจากแนวป่ามายังถนนใหญ่
หลินลี่มองร่องรอยบนถนนแล้วก็ขมวดคิ้วทันที
"เป็นร่องรอยการเดินทัพของกองทัพขนาดใหญ่ แถมยังดูใหม่มากด้วย"