กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 252 หลังวันสิ้นโลก (ตอนจบ)
ไร้ดวงตะวัน ไร้ดวงดารา ทุกสรรพสิ่งที่เปรียบเสมือนสัญลักษณ์แห่งชีวิต ล้วนถูกกลืนกินด้วยพละกำลังอันเยือกเย็นไร้ที่สิ้นสุด
ทว่าที่แห่งนี้กลับมีชีวิตอีกรูปแบบหนึ่งอันน่าสะพรึงกลัว ดั่งภูตผี ดั่งวิญญาณร้าย
และตรงบริเวณพรมแดนของเขตดาวแห่งนี้ ร่างมหึมาร่างหนึ่งได้เฝ้ารออยู่นานแล้ว เป็นรูปร่างที่ไม่อาจพรรณนาได้
หนวดระโยงระยางสีเลือดนับไม่ถ้วนที่เรียงรายกันอย่างหนาทึบ เชื่อมต่อเข้ากับดวงตาจำนวนมหาศาล กำลังหดเกร็งและขยับกระดุกกระดิกอย่างไร้ระเบียบ
น่าสะพรึงกลัว เย็นยะเยือก เปี่ยมล้นไปด้วยจิตมุ่งร้ายท่วมท้น
หากหลินเสียนอยู่ที่นี่ ย่อมต้องรู้สึกคุ้นเคยอย่างแน่นอน และคงชี้ไปยังดวงตาเหล่านั้นแล้วโพล่งออกมาว่า
“ว่านถง”
ยามนี้ หนวดและดวงตาแถวล่างสุดพลันยกโค้งขึ้น คล้ายกับมุมปากที่กำลังแสยะยิ้ม