กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 174 ม้วนภาพไม้ไผ่พิศวง
ทว่าในวินาทีที่สัมผัสโดน บนลำไผ่กลับเปล่งรัศมีสีเขียวมรกตออกมาเป็นวงอย่างฉับพลัน
การมองเห็นของหลินเสียนพร่ามัวลง ชั่วขณะที่สับสนเลือนราง ต้นไผ่พลันอันตรธานหายไป
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือม้วนภาพสีเขียวมรกตแผ่นหนึ่งที่ค่อยๆ คลี่กางออกใต้ผืนดิน
จากนั้น ม้วนภาพก็ขยายตัวออกไปทุกทิศทางอย่างต่อเนื่อง ทุกสิ่งทุกอย่างข้างในขยายใหญ่ขึ้นในสายตาของหลินเสียน
ภายในม้วนภาพ หลินเสียนมองเห็นสถานีรถไฟที่เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปคือผู้คนสัญจรขวักไขว่ ไร้ซึ่งซากศพ มีเพียงผู้คนที่มีชีวิตชีวาเดินไปมา
เสียงอึกทึกครึกโครมโถมกระหน่ำเข้าสู่หูของหลินเสียนราวกับเขื่อนแตก
"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ รถไฟขบวน G302 จากหลินไห่ไปยังเมืองหลวง เริ่มเปิดตรวจตั๋วแล้ว..."
"แม่เจ้า! รถติดบนทาง เกือบมาไม่ทันแล้ว"
"ที่รัก เราจะได้เจอกันแล้วนะ จุ๊บๆ!"