0154 บทที่ 154 วิหารเทพไม่มีอยู่อีกต่อไป

บทที่ 154 วิหารเทพไม่มีอยู่อีกต่อไป

หยางฝานตวัดหลังมือซัดคมมีดวายุออกไปหนึ่งสาย ฟันเชือกกระเด็นหวือ

เหลยอีปิงพยายามตวัดมัดอีกสองสามที แต่ก็มัดไม่โดน พลังงานไฟฟ้าของเชือกมัดวิญญาณจึงหมดเกลี้ยงลงโดยสิ้นเชิง

ทว่าการได้ใช้อุปกรณ์นี้ผลาญแรงฝ่ายตรงข้ามไปเปลาะหนึ่ง เหลยอีปิงก็รู้สึกว่าตัวเองยังกำไรอยู่ดี

เปรี๊ยะ!

ประกายสายฟ้าฟาดเปรี้ยงออกไป จากนั้นเหลยอีปิงก็พุ่งทะยานเข้าใส่ ปล่อยหมัดที่สวมสนับมือกระหน่ำซัดอย่างดุดัน

ภายใต้การบุกโจมตีอันรวดเร็วต่อเนื่อง หยางฝานรับมืออย่างยากลำบากเจียนตาย ทันใดนั้นก็ตะโกนไปทางทิศหนึ่ง

"หวังเฉียง ขึ้นมาช่วยฉันสิวะ ความแค้นระหว่างพวกเราจะได้ยกยอดหายกัน!"

คำพูดนี้หยางฝานพูดมาหลายรอบแล้ว หวังเฉียงเลยแกล้งทำเป็นหูหนวกกะทันหันไปเสียดื้อๆ

ล้อเล่นหรือไง ให้ขึ้นไปช่วยแกฆ่าเหลยอีปิงเนี่ยนะ ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวฉันจะโดนอัดตายก่อนไหม หลินเสียนจะปล่อยฉันไปงั้นเหรอ