0146 บทที่ 146 หวังเฉียงผู้แสนชอกช้ำ

บทที่ 146 หวังเฉียงผู้แสนชอกช้ำ

หยางฝานใช่ว่าจะไม่เคยคิดว่าตอนต่อสู้อาจถูกคนลอบโจมตีข้างหลัง

แต่กลับไม่ทันระวัง ว่าจะมีคนมาลอบขโมยผู้หญิงไปจากข้างหลัง

บัดซบเอ๊ย ลูกน้องตายห่ากันหมดแล้วหรือไง ทำไมถึงไม่มีใครมาขวางเลยสักคน

พอหันไปดูก็พบว่า ลูกน้องตายเกลี้ยงหมดแล้วจริงๆ

หยางฝาน: "!!!"

"ไอ้เวรเอ๊ย วางผู้หญิงของฉันลงเดี๋ยวนี้!"

หยางฝานตวัดดาบ คมมีดวายุสายหนึ่งพุ่งฟันใส่ขาทั้งสองข้างของเงาดำ หมายจะรั้งตัวมันไว้

เงาดำกระโดดตัวลอยอย่างพลิ้วไหว หลบคมมีดวายุได้อย่างง่ายดาย ผู้หญิงบนบ่าเบาราวกับไร้น้ำหนัก ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีทางไร้น้ำหนักจริงๆ แต่เป็นเพราะสำหรับเขาแล้วต่างหาก

หยางฝานโกรธจนแทบระเบิด