0142 บทที่ 142 ไร้เหตุผลสิ้นดี

บทที่ 142 ไร้เหตุผลสิ้นดี

บนถนนสายหลัก ความสนใจของเหลยอีปิงยังคงจดจ่ออยู่ที่อาคารเรียน เขาคอยระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา เตรียมพร้อมจะเข้าไปสนับสนุนหลินเสียนได้ทุกเมื่อ

สวบ สวบ สวบ!

เงาดำสายหนึ่งกำลังวิ่งทะยานมาอย่างรวดเร็ว บนพื้นหิมะทิ้งรอยเท้าที่ไม่เหมือนของมนุษย์เอาไว้

ส่วนเลื่อนหิมะที่อยู่ด้านหลัง ก็ลากเป็นรอยทางยาว

เหลยอีปิงเงยหน้าขึ้นมอง ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

นั่นเป็นสุนัขสีดำตัวมหึมา ขนของมันดำขลับเป็นมันเงา ในแววตาที่ดุร้ายกลับแฝงประกายความเป็นมนุษย์เอาไว้อย่างน่าประหลาด

ที่คอของมันมีเชือกคล้องอยู่เส้นหนึ่ง ลากเลื่อนหิมะตามหลังมา โดยบนเลื่อนนั้นยังมีคนนั่งอยู่อีก 3 คน

หมาตัวเดียวลากคน 3 คนเนี่ยนะ?

“หยุด!”