กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 124 จบกัน อับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
เหลยอีปิงปรายตามองชายหนุ่มคนนั้นแวบหนึ่ง โดยไม่ได้อ้าปากด่าสวนกลับไปแต่อย่างใด เพราะมันดูไม่สง่างามเอาเสียเลย
เขาเพียงแค่หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเงียบๆ แล้วกดตั้งเวลานับถอยหลัง 5 นาที
"เริ่มนับเวลา"
"นับพ่องสิ! กูพูดกับมึงไม่ได้ยินหรือไงวะ!"
ชายหนุ่มหน้าขาวอมชมพูเห็นคนข้างล่างไม่มีใครกล้าเถียงกลับ ก็คิดไปเองว่าคงโดนบารมีอันน่าเกรงขามของตนสะกดเอาไว้ จึงเชิดคางขึ้นอย่างยิ่งยโสไร้ความเกรงกลัว:
"ไอ้พวกชาติหมาไม่มีรูตูด ยังกล้าสะเออะมาซ่าแถวนี้อีกเหรอ?"
"กูจะบอกให้เอาบุญนะ ที่นี่น่ะเป็นถิ่นของเจ๊ฟางฟาง หวังซือชุนมันเป็นตัวส้นตีนอะไร! แล้วมึงมาผายลมอะไรแถวนี้?"
"ถ้ายังไม่ไสหัวไปอีกล่ะก็ พวกกูจะเล่นพวกมึงให้ตายคาที่เลย!"
สมกับที่เป็นแร็ปเปอร์ชื่อดัง ชายหนุ่มอ้าปากก็พ่นท่อนแร็ปสดออกมาเป็นชุดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจสุดขีด