0105 บทที่ 105 แย่งหน่อไม้

บทที่ 105 แย่งหน่อไม้

ระดับขุนพลรับมือยากขนาดไหนกันเชียว?

ตัวเองแบกรับแรงกดดันอยู่ข้างหน้าแท้ๆ แต่ไอ้งี่เง่าสองตัวนี้กลับยังมามัวทะเลาะกันข้างหลังเนี่ยนะ?

ทันใดนั้น วิญญาณร้ายครึ่งแมงมุมเคลื่อนไหวราวกับภูตพราย ถักทอใยแมงมุมผืนยักษ์แล้วทิ้งตัวลงมาคลุมพวกเขาทันที หมายจะกวาดจับให้เรียบวุธในคราวเดียว

ชายหนุ่มแวมไพร์แค่นเสียงเย็น เขาปาดข้อมือกรีดเปิดเส้นเลือดตัวเองฉับพลัน ปล่อยให้โลหิตสายใหญ่พวยพุ่งทะลักออกมาราวกับน้ำพุ

ราวกับเลือดนั้นแฝงไว้ด้วยพละกำลังอันเกรี้ยวกราดรุนแรงบางอย่าง เสียงฉ่าดังขึ้นพร้อมกับละลายใยแมงมุมยักษ์ให้เหือดหายไป

เลือดสดยังคงทะลักไม่หยุด จนกระทั่งกัดกร่อนใยแมงมุมยักษ์จนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ชายหนุ่มแวมไพร์จึงพาคนมุดรอดออกมาจากรูนั้น รอดพ้นเคราะห์ไปได้อย่างหวุดหวิด

ทว่าเขากลับต้องเสียเลือดมากจนเกินไป ลมหายใจจึงเริ่มโรยแรงลง

สายตาของเขาตวัดผ่านชายแว่นกับชายอ้วน แล้วหันไปมองอีก 4 คนที่เหลือ ก่อนจะเอ่ยกับชายหนุ่มผมหน้าม้าปัดข้างคนหนึ่งว่า:

"เฉินอัง นายเข้ามานี่หน่อยซิ"