0094 บทที่ 94 หลินเสียน รู้อยู่แล้วว่านายต้องกลับมา

บทที่ 94 หลินเสียน รู้อยู่แล้วว่านายต้องกลับมา

โรงแรมห่าวอวิ้น

ภายในห้องอันมืดมิด ฉู่ชิงอวี๋ค่อยๆ ฉีกซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วแทะกินทีละคำเล็กๆ

ตอนนี้ เธอไม่มีแม้กระทั่งสิ่งจำเป็นสำหรับต้มบะหมี่ จึงทำได้เพียงกินดิบๆ ซ้ำยังไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป

ในห้องไม่มีไฟฟ้า แน่นอนว่าเปิดเครื่องปรับอากาศไม่ได้ แม้แต่ที่นอนหมอนมุ้งก็ถูกคนกวาดเรียบ ความหนาวเหน็บเกาะกุมไปทั่วร่างของฉู่ชิงอวี๋ มือเท้าเย็นเยียบและแข็งทื่อ

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิดสนิทเช่นเดียวกัน ในใจของฉู่ชิงอวี๋ก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมาบ้าง

เหลือตัวคนเดียวอีกแล้ว ไม่รู้เลยว่าจะต้องหลบซ่อนตัวไปถึงเมื่อไหร่

หลินเสียน นายอยู่ที่ไหน

จู่ๆ นอกหน้าต่างก็สว่างวาบขึ้นมา ฉู่ชิงอวี๋สะดุ้งตกใจ

ทว่ากลับเห็นคนกลุ่มหนึ่งถืออาวุธท่าทางดุดันกำลังมุ่งหน้ามาใต้ตึกโรงแรมห่าวอวิ้น ชายร่างกำยำที่เป็นหัวโจกนั้นฉู่ชิงอวี๋จำได้ในแวบเดียว เขาคือหลงเชา หัวหน้าแก๊งหมัดเหล็ก