กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 78 สโนว์โมบิลของฉัน นายเป็นคนแย่งไปใช่ไหม?
"ฟื้นแล้วเหรอ" หลินเสียนเอ่ย
"พวก นายหมดสติไปได้ยังไงกันล่ะเนี่ย ฉันก็เลยทำได้แค่มัดนายไว้แบบนี้นี่แหละ"
เหลยอีปิงถึงกับพูดไม่ออกในทันที
ฉันหมดสติไปได้ยังไง นายจะไม่รู้จริงๆ งั้นเหรอ?
หลินเสียนปั้นหน้าจริงจังเอ่ยว่า
"ฉันทำมาหากินสุจริตนะ รถเถื่อนอะไรกัน? นายอย่ามาพูดซี้ซั้ว"
เหลยอีปิงคร้านจะต่อล้อต่อเถียงด้วย
เมื่อมองดูสโนว์โมบิลที่แล่นไปตามทางอย่างราบรื่น ไม่มีใครไล่ตามมา ในที่สุดก็สลัดหลุดจากสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวตัวนั้นได้ เหลยอีปิงจึงลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
เขากลับมาวางมาดสุขุมสง่างามอีกครั้ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า