กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 64 รูบิกไร้เสียง
ถึงตรงนี้ กลุ่มของชายเคราดกก็เหลือเพียงลูกน้องที่ถือรูบิกอยู่คนเดียวเท่านั้น
หลินเสียนเดินเข้ามาใกล้ พลางกวาดสายตามองใบหน้าที่บิดเบี้ยวเหมือนผลฟักทองนั่น แล้วเผยรอยยิ้มพิลึกพิลั่นออกมา:
"เจอนายที่นี่ ทำเอาฉันประหลาดใจจริงๆ นะ"
ชายคนนั้นไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แต่ในใจกลับแอบดีใจ อีกฝ่ายรู้จักตนเองอย่างนั้นเหรอ?
ถ้าอย่างนั้น ตัวเองก็อาจจะรอดชีวิตน่ะสิ?
ชายคนนั้นคุกเข่าลงเสียงดังตุ้บ ยื่นรูบิกส่งให้อย่างนอบน้อม:
"ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ!"
หลินเสียนรับรูบิกมาโดยไม่แม้แต่จะสนใจอีกฝ่าย แล้วเดินตรงไปยังกองซากศพเกลื่อนกลาดทันที
จากศพของเหล่าหวังที่ถูกวางยาพิษตาย เขาค้นพบหลอดยาสีชมพูหลอดหนึ่ง น่าจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าน้ำยามนุษย์หัวหมู ซึ่งนี่ก็นับเป็นของรางวัลจากการต่อสู้ของหลินเสียนเช่นกัน