0051 บทที่ 51 นักมายากลในราตรีกาล

บทที่ 51 นักมายากลในราตรีกาล

หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้ข้างนอกยังพอมีแสงสว่างอยู่บ้าง ตอนนี้ก็แทบไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

ไฟถนน สัญญาณไฟจราจร จอภาพขนาดใหญ่ ล้วนถูกตัดกระแสไฟฟ้าไปจนหมดสิ้น

ความมืดมิดอาจส่งผลกระทบต่อคนอื่น แต่สำหรับหลินเสียนแล้วไม่ได้ส่งผลอะไรมากนัก

อันที่จริง ยิ่งแสงสลัวมากเท่าไร ก็ยิ่งส่งผลดีต่อ [เงาทมิฬ] ของเขามากเท่านั้น

เงาที่หลินเสียนแปลงร่างเป็นนั้นสามารถเดินตัวตรงได้ และแน่นอนว่าย่อมแนบกายเลื้อยไปตามพื้นได้เช่นกัน ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนคลานอยู่บนพื้นอย่างไรชอบกล พิลึกพิลั่นดีแท้

ข้อดีคือแทบไม่มีใครมองเห็นเขาได้เลย ประสิทธิภาพดียิ่งกว่าการล่องหนธรรมดาๆ เสียอีก

ทีแรกหลินเสียนแค่ต้องการเร่งเดินทางให้เร็วขึ้น ทว่าพอลองใช้ดูก็พบว่ามันดีงามสุดๆ

หากอยู่ใต้แสงตะวัน เงาดำนี้คงถูกคนอื่นสังเกตเห็นได้ตั้งแต่แวบแรก

แต่ราตรีกาลกลับเป็นลานประลองตามธรรมชาติของเขา หลินเสียนถึงกับต้องขอบคุณที่ดวงอาทิตย์หายไปเลยทีเดียว