0036 บทที่ 36 เรื่องเล่นลูกไม้ พวกนายยังอ่อนหัดนัก

บทที่ 36 เรื่องเล่นลูกไม้ พวกนายยังอ่อนหัดนัก

หลินเสียนเดินตามหลังใครคนหนึ่งเข้ามาในหมู่บ้านจัดสรร

เขาไม่ชอบให้ใครมาเดินอยู่ข้างหลัง จึงจงใจผ่อนฝีเท้าให้ช้าลงเพื่อทิ้งระยะอยู่ด้านหลัง

เด็กสาวที่เดินอยู่ข้างหน้าเขา ผมทวินเทลแกว่งไกวไปมาตามจังหวะก้าวเดิน ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจียงหลี

การที่ทั้งสองคนมาเจอกันเวลานี้เป็นเรื่องบังเอิญล้วนๆ

ในมือของเจียงหลีถือถุงผ้าใบหนึ่ง ผ่านไปค่อนวันด้วยความพยายามค้นหาอย่างไม่ลดละ ยังดีที่เธอหาอาหารมาได้เพิ่มอีกนิดหน่อย

แน่นอนว่ามีไม่มาก

ถุงผ้าใบใหญ่ขนาดนั้น แต่กลับมีอาหารกองอยู่ก้นถุงเพียงชั้นบางๆ แค่เสบียงแห้งจำพวกแป้งสาลี ไม่ได้นับว่าดีเด่อะไร

ทว่าเมื่อเห็นหลินเสียนสองมือว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่าหาอาหารไม่ได้เลยสักชิ้น พอเปรียบเทียบกันแล้ว เจียงหลีจึงแอบรู้สึกเหนือกว่าอยู่นิดๆ