0151

⬢⬢⬢

ตอนที่ 151 หลังที่สองในเมืองหรงเฉิง

ร้านนั้นถูกจัดการไว้สะอาดสะอ้านจริง ๆ ด้านในยังวางโต๊ะเก้าอี้ไว้อีกด้วย

เพียงพอสำหรับการขายเนื้อตุ๋นพะโล้แล้ว

หญิงชราเจ้าของบ้านดูท่าทางดุร้าย:

“เอาเงินมาด้วยแล้วใช่ไหม? ฉันยุ่งอยู่นะ ไปเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์กันเลยดีกว่า”

ฉีอวิ้นจู๋กล่าวอย่างหงุดหงิด:

“ดูเธอสิ ใช้ชีวิตมาตลอดชีวิตแต่กลับพูดจาดี ๆ ไม่เป็นเลย ทำให้แม่หนูน้อยคนนี้ตกใจ ระวังเขาจะไม่ซื้อบ้านเธอหรอก”

หญิงชราจึงเงียบเสียงลง

ในใจอยากรีบขายร้านนี้ทิ้งให้เร็วที่สุด เธออายุหกสิบกว่าปีแล้ว ตรากตรำมาทั้งชีวิต การตื่นเช้ามานึ่งหมั่นโถวเกลียวและซาลาเปานั้นเหนื่อยเกินไป ร่างกายแก่ชรานี้ทำไม่ไหวแล้ว