เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บ่าย 3 โมง ณ บริเวณพักผ่อนชั้นหนึ่งของห้างอี้ต๋า
หวังปิงปิงกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่บนม้านั่ง หลินเสี่ยวเวยถือกระจกให้เธอด้วยตัวเอง ส่วนลู่ม่านกับหลิวซินรับบทผู้พิทักษ์ซ้ายขวา ถือเครื่องสำอางนานาชนิดอยู่คนละฝั่ง
หลินเสี่ยวเวยมองหวังปิงปิงที่กำลังแต่งหน้าอย่างตั้งใจและจริงจังสุด ๆ ไม่ยอมให้มีตำหนิแม้แต่นิดเดียว
เธออดยิ้มขื่นไม่ได้ก่อนพูดว่า “คุณหนูใหญ่หวัง ได้โปรดเร็วหน่อยเถอะ มือฉันเมื่อยหมดแล้ว!”
“เสร็จแล้ว ๆ!” หวังปิงปิงตอบ
“ปิงปิง เธอต้องมั่นใจในหน้าตาตัวเองหน่อยสิ ถึงไม่แต่งหน้าเธอก็เป็นดาวโรงเรียนอันดับหนึ่งแห่งเมืองเซินแล้วนะ! พอประมาณก็ได้แล้ว!” ลู่ม่านยิ้มอย่างจนใจ
ใบหน้าของหวังปิงปิงมีสัดส่วนทองคำ ถึงขั้นเคยถูกภาควิจิตรศิลป์ของมหาวิทยาลัยเซินซื่อนำไปเป็นต้นแบบสัดส่วนทองคำ คนสวยขนาดนี้ยังต้องแต่งหน้าอย่างละเอียดขนาดนั้นอีกหรือ?
แต่จากตรงนี้ก็มองออกว่าปิงปิงให้ความสำคัญกับการนัดพบตัวจริงครั้งนี้มากจริง ๆ เธอทุ่มเทหัวใจอย่างเต็มที่
ทั้งหมดก็เพื่อเผยด้านที่ดีที่สุดของตัวเองให้ฉู่เหิงเห็น
เด็กสาวที่กำลังมีความรักก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น