เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คนที่ฉันชอบน่ะ ก็เหมือนนายไง!”
คำพูดประโยคนี้ฟังดูเรียบง่าย แต่จริงใจอย่างยิ่ง
หวังปิงปิงมองฉู่เหิงเช่นนั้น แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
“เหมือนฉันงั้นเหรอ? รุ่นพี่ อย่าล้อเล่นสิ บนโลกนี้จะมีคนหล่อเหมือนฉันได้ที่ไหนกัน?” ฉู่เหิงคิดว่าเธอกำลังล้อเล่น จึงตอบกลับด้วยมุกตลกอีกมุก
หวังปิงปิงยิ้มแฉ่งแล้วพูดว่า “มีสิ ก็อยู่ตรงหน้าฉันนี่ไง!”
“ฟังคำพูดเธอแล้ว ก็เหมือนได้ฟังคำพูดนั่นแหละ เธอกำลังวาร์ปอยู่ที่เดิมหรือไง?” ฉู่เหิงหยอกล้อ
หวังปิงปิงได้ยินดังนั้นก็ถูกหยอกจนหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งเงินของเธอทำให้คนเดินถนนพากันหันมอง
ทั้งสองเดินมาถึงทางแยกโดยไม่รู้ตัว ทางซ้ายคือหอพักชาย ส่วนทางขวาคือหอพักหญิง
“เอาล่ะ รุ่นพี่ บ๊ายบาย ไว้เจอกันใหม่นะ” ฉู่เหิงยกมือบอกลา เตรียมตัวจากไป