กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชั่วขณะนั้น ทุกคนทั่วทั้งห้องเรียนต่างมองทั้งสองด้วยความตะลึงงัน
ฉู่เหิงก็งุนงงอยู่บ้าง ให้หม้อใหญ่ขนาดนี้กับเขา มันไม่เหมาะนักหรือเปล่า?
ทันใดนั้น ฉู่เหิงก็เห็นว่านิ้วมือซ้ายของหวังปิงปิงพันด้วยพลาสเตอร์ปิดแผล
“รุ่นพี่ นิ้วมือของเธอ…”
หรือว่าเธอทำแผลตอนทำน้ำตาลถั่วเขียวสาหร่าย?
หวังปิงปิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ตอนหั่นสาหร่ายฉันเผลอบาดมือนิดหน่อย นายรีบรับไปสิ มือฉันเมื่อยหมดแล้ว!”
“เอ่อ ได้ ๆ” ฉู่เหิงรีบรับน้ำตาลถั่วเขียวสาหร่ายหม้อใหญ่เอาไว้ อย่างน้อยก็หนักสามจิน
“นายรีบลองชิมดูสิ อร่อยไหม?” หวังปิงปิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าคาดหวัง
ฉู่เหิงหยิบชามใช้แล้วทิ้งจากบนโต๊ะ เปิดฝาหม้อ ภายในยังมีเกล็ดน้ำแข็งจับตัวอยู่เล็กน้อย