เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สวัสดีครับลุงหวัง!” ฉู่เหิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หวังอันฝูหัวเราะอย่างอารมณ์ดี พลางตบไหล่ฉู่เหิงแล้วพูดว่า “จะเรียกลุงทำไม เรียกเสียฉันแก่เลย อย่าดูว่าตอนนี้ฉันอายุห้าสิบกว่าแล้ว แต่หัวใจของฉันยังอายุสิบแปดอยู่เสมอนะ!”
“พวกเรานับถือกันเป็นพี่น้องเถอะ!”
ฉู่เหิงมองหวังอันฝูที่ผมหงอกเต็มศีรษะ มุมปากกระตุกเล็กน้อย ลุงใหญ่คนนี้มีจิตใจหนุ่มแน่นจริง ๆ!
หากพูดตามภาษาบ้านเกิดของฉู่เหิง เขาก็คือเด็กแก่ ยิ่งผู้เฒ่าอายุมาก บางครั้งก็ยิ่งเหมือนเด็ก
เพราะในใจลึก ๆ เขาต่อต้านความชรา และไม่คิดว่าตัวเองแก่แล้ว
“ก็ได้ พี่หวัง” ฉู่เหิงยิ้มอย่างจนใจ
“ฮ่า ๆ แบบนี้สิถึงจะถูกต้อง น้องฉู่!” หวังอันฝูหัวเราะร่าอย่างเบิกบาน พึงพอใจเป็นอย่างมาก
เวลานั้นเอง ผู้เฒ่าคนอื่น ๆ ต่างพากันเข้ามาขอบคุณฉู่เหิง
“ขอบคุณพ่อหนุ่มคนนี้มากนะ ไม่อย่างนั้นพวกเราเกือบโดนหลอกแล้ว!”