เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังปิงปิงกำลังนอนเหม่อมองแก้วชานมอยู่บนเตียง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าของหลินเสี่ยวเวยกับคนอื่น ๆ ดังมาจากนอกประตู
เธอรีบลุกขึ้น นำชานมกลับไปเก็บไว้ในตู้
เพิ่งปิดประตูตู้เสร็จ หลินเสี่ยวเวยกับพวกเธอก็กลับมาพอดี
“เอ๊ะ ปิงปิง เธอทำอะไรอยู่ในหอพักเหรอ?” หลินเสี่ยวเวยถามขึ้นตามสบาย
หวังปิงปิงมีสีหน้าร้อนตัวเล็กน้อย แล้วตอบว่า “มะ ไม่มีอะไร แค่ลุกขึ้นมาขยับร่างกายนิดหน่อย”
หลินเสี่ยวเวยหรี่ตาลงแล้วยิ้ม “ฮิฮิ ปิงปิง เธอแอบทำอะไรอีกแล้วใช่ไหม? ทุกครั้งที่เห็นสีหน้าแบบนี้ของเธอ ฉันก็รู้ว่าเธอต้องมีเรื่องปิดบังพวกเราแน่!”
“ไม่มีสักหน่อย ไม่พูดแล้ว ฉันจะอ่านหนังสือ” หวังปิงปิงหยิบสมุดเล่มหนึ่งขึ้นมาอย่างลวก ๆ
“อ่านหนังสือ? เธอจะอ่านข้อสอบเรียนต่อปริญญาโทเหรอ?” หลินเสี่ยวเวยถามอย่างสงสัย
“เอ่อ… หยิบผิดเล่ม!” หวังปิงปิงรีบเปลี่ยนเป็นอีกเล่ม ก่อนหลบขึ้นไปบนเตียง
หลินเสี่ยวเวย หลิวซิน และลู่ม่านทั้งสามคนมองหน้ากัน