เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินเสี่ยวเวยหันไปมองหวังปิงปิงด้วยความตกตะลึง
ผู้ชายดื่มชานมไข่มุกของเธอเข้าไป เธอไม่ควรจะโกรธหรือโมโหเหรอ แล้วจะเขินอายอะไรนักหนา!
สีหน้าของปิงปิงนี่ช่างเกินจริงเกินไปแล้ว!
หรือว่าเธอจะสนใจฉู่เหิงจริง ๆ?
หลินเสี่ยวเวยก็ไม่กล้าถามตรง ๆ ต่อหน้าทุกคน จึงกระแอมไอสองครั้งแล้วพูดว่า “ปิงปิง ตอนบ่ายเธอยังต้องไปฝึกฉินไม่ใช่เหรอ? วันนี้วันอาทิตย์นะ ต้องฉวยโอกาสตอนที่อาจารย์ไจ๋ว่างสิ!”
หวังปิงปิงชะงักไป ก่อนแววตาจะฉายความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย “ก็จริง ควรกลับไปฝึกฉินแล้ว”
หากไม่ใช่เพราะหลินเสี่ยวเวยกับคนอื่นอยู่ที่นี่ เธอคงไม่ยอมกลับหรอก!
ฉันยังอยากมองเหิงเหิงของฉันให้นานกว่านี้~
หวังปิงปิงมองฉู่เหิงที่ยังคงตั้งใจทำงานอยู่ แววตาจดจ่อของเขาช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน
ผู้ชายที่ตั้งใจทำงานนี่มีเสน่ห์ที่สุดจริง ๆ!