กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เหรอ ระวังหน่อยนะ ถ้าอักเสบขึ้นมาจะไม่ดี” ฉู่เหิงตอบส่ง ๆ
หวังปิงปิงกลอกตาไปมา ก่อนอ้อนวอนว่า “งั้นนายช่วยเป่าให้ฉันหน่อยได้ไหม? ฉันหรี่ตาแล้วทรมานมาก”
หวังปิงปิงลืมตาคู่โต รอฉู่เหิง
“เอ่อ…ก็ได้” ฉู่เหิงพูดอย่างจนใจ
ถือว่าช่วยเหลือคนอื่นก็แล้วกัน
ฉู่เหิงไม่ได้คิดอะไรมาก เขาโน้มตัวเข้าไป ใช้มือทั้งสองข้างประคองศีรษะหวังปิงปิงไว้ แล้วเป่าลมเข้าตาเธอเบา ๆ
ร่างกายหวังปิงปิงสั่นสะท้าน จากนั้นทั้งตัวก็แข็งค้าง แก้มแดงระเรื่อ
เธอมองใบหน้าของฉู่เหิงที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม สีหน้าตั้งใจของเขาทำให้หัวใจเธออบอุ่นและหวานล้ำ
ฉู่เหิงเป็นคนดีจริง ๆ เลย!
“เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง?” ฉู่เหิงปล่อยมือแล้วถาม