กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ปิงปิง ทำไมพอพูดถึงฉู่เหิงทีไร เธอถึงมีปฏิกิริยาแรงขนาดนี้ล่ะ?” หลินเสี่ยวเวยหรี่ตามองสำรวจเธอพลางถาม
ใบหน้างดงามของหวังปิงปิงแดงระเรื่อ เธอยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เปล่าสักหน่อย เมื่อกี้ฉันแค่เหม่อไป!”
หลินเสี่ยวเวยยกมือปิดปากหัวเราะ “เอาล่ะ ไม่แกล้งเธอแล้ว คำอธิบายแบบนี้หลอกเด็กยังไม่ได้เลย”
“ฉู่เหิงคนนั้นมีเสน่ห์พิเศษอะไร ทำไมเธอถึงสนใจเขาขนาดนี้?”
“ถ้าจะบอกว่าหล่อ เขาก็แค่หล่อนิดหน่อย มองนาน ๆ แล้วดูดี แต่คนหน้าตาดีกว่าเขามีตั้งเยอะแยะ ก็ไม่เห็นเธอจะสนใจใครเลย”
หวังปิงปิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ฉันแค่ถูกชะตาเขา!”
หลินเสี่ยวเวยอึ้งงัน ถูกชะตา...แค่นั้นเองหรือ?