ตอนที่ 9 คืนแรกของการพักผ่อน

ตอนที่ 9 คืนแรกของการพักผ่อน

เสียงร้องไห้ของเฉิงว่านค่อยๆ เบาลง แต่สองมือเล็กๆ ยังคงเกาะคอลู่จิงหยวนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ลู่จิงหยวนอุ้มเขาขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืน พลางตบหลังเขาเบาๆ อย่างอ่อนโยน

ร่างเล็กๆ ยังคงสั่นสะท้าน ราวกับลูกแมวที่ติดฝน ทั้งน่าสงสารและดื้อรั้น

"พ่อไม่ได้ไปไหน พ่อไม่ทิ้งเจ้าไปไหนทั้งนั้น"

น้ำเสียงของลู่จิงหยวนทุ้มต่ำและแหบพร่า ถ่ายทอดความอ่อนโยนที่สั่งสมมาตลอดเจ็ดสิบแปดปี

เขากอดเฉิงว่านไว้ในอ้อมแขน เดินช้าๆ ไปรอบห้อง ฮัมเพลงกล่อมเด็กที่เคยร้องบ่อยๆ ในยุคโบราณโดยไม่รู้ตัว

นั่นคือบทเพลงที่แม่ของเฉิงว่านชอบฮัมมากที่สุดยามมีชีวิตอยู่

ร่างเล็กของเฉิงว่านเกร็งขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนจะซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อยิ่งกว่าเดิม

"ท่านพ่อ... เฉิงว่าน... ไม่ร้องแล้วขอรับ"