ตอนที่ 2 ท่านพ่อ! ข้าหิวแล้ว! ข้าอยากกอด!

ตอนที่ 2 ท่านพ่อ! ข้าหิวแล้ว! ข้าอยากกอด!

"ท่านพ่อ!"

ลู่เฉิงว่านวัยสี่ขวบราวกับลูกปืนใหญ่ หลุดออกจากอ้อมแขนของพี่สาวคนโต ใช้ขาอันสั้นกุดวิ่งล้มลุกคลุกคลานไปตามพื้นหินอ่อนเป็นประกายมุ่งหน้าไปยังบันได

เนื่องจากรองเท้าบูทโบราณที่เขาสวมอยู่ไม่พอดีตัว เขาจึงสะดุดล้มหน้าคะมำอยู่กลางทาง

แต่เขาก็กระเด้งตัวลุกขึ้นทันที โดยไม่สนใจเข่าที่แดงเถือกแม้แต่น้อย เขากางมืออ้วนป้อมทั้งสองข้างออกแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างน่าสงสาร

ลู่เนี่ยนชิง ลูกสาวคนโตวัยสิบสี่ปีเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน

ดวงตาอันเย็นชาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาในทันทีเมื่อสบเข้ากับใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ดูเยาว์วัยของลู่จิงหยวน

"เป็นท่านพ่อจริงๆ ด้วย..."

เนี่ยนชิงทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นอันเย็นเยียบดังตึง น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นและความอัดอั้นตันใจอันไร้ที่สิ้นสุด

"ลูกเนี่ยนชิง ขอกราบคารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ!"