ตอนที่ 4 ศิษย์ในนาม

“ปราณหยินโดยตัวมันเองแล้วไม่มีสติปัญญาวิญญาณใด ๆ เป็นเพียงกลิ่นอายที่หลงเหลือหลังสิ่งมีชีวิตตายลง แล้วควบแน่นรวมกันในที่เหน็บหนาวมืดทึบเท่านั้น แต่หากปล่อยทิ้งไว้ไม่ดูแล ก็มีโอกาสก่อตัวเป็นสิ่งชั่วร้ายระดับต่ำที่สุดได้ ส่วนที่เจ้าบอกว่ายามกำเริบจะตัวเขียวคล้ำไปทั้งร่าง มีพละกำลังมหาศาล ซ้ำยังจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนั้นไม่ได้ ทั้งหมดนี้เป็นเพียงอาการที่ปราณหยินตีกลับขึ้นสู่สมองเป็นพัก ๆ เท่านั้น ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเดิมทีร่างกายของเจ้าอ่อนแอเกินไป หากเป็นชายฉกรรจ์ที่ร่างกายแข็งแรงกำยำ พอปราณหยินเหล่านี้เข้าสู่ร่างก็จะถูกกดข่มไว้ได้ทันที แทบไม่ต่างจากคนปกติเลย ส่วนสิ่งที่ข้าถ่ายเทเข้าสู่ร่างกายของเจ้าเมื่อครู่ คือพลังเคล็ดหยางปฐมกำเนิดสายหนึ่งที่ข้าบำเพ็ญมาหลายปี ใช้สยบพวกไอเย็นหยินได้ชะงัดที่สุด” นักพรตหลัวเอ่ยอธิบาย