ตอนที่ 2 ตระกูลเสิ่น

“แค้ก ๆ” “แค้ก ๆ”……

เสิ่นลั่วสะดุ้งตื่นขึ้นบนเตียงท่ามกลางเสียงไอถี่รัวโดยไม่รู้ตัว เขารีบอ้าปากสูดลมหายใจลึกหลายเฮือก ล้วงขวดเล็กใบหนึ่งออกจากใต้หมอนอย่างรวดเร็ว เทลูกกลอนสีเหลืองขนาดเท่าเมล็ดถั่วออกมาเม็ดหนึ่งแล้วกลืนลงไป

เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียงพักใหญ่ เมื่อรู้สึกว่าอาการแน่นหน้าอกและไอเย็นยะเยือกค่อย ๆ จางหายไปแล้ว จึงถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง

เสิ่นลั่วยิ้มขื่นคราหนึ่ง ก่อนหยิบเสื้อผ้าที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบตรงเก้าอี้ด้านข้างมาสวมใส่อย่างเชื่องช้า จากนั้นกวาดตามองโต๊ะหนังสือที่มุมห้องตามความเคยชิน

บนโต๊ะมีสมุดเก่าขาดสีเหลืองอ่อนเล่มหนึ่งวางอยู่อย่างเงียบเชียบ หน้าปกเขียนอักษรสีดำตัวเล็กห้าตัวไว้อย่างเป็นระเบียบว่า “ชุนหัวอี้เหวินจื้อ (บันทึกเรื่องแปลกแห่งชุนหัว)”

เสิ่นลั่วขมวดหว่างคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถอนสายตากลับมา แล้วค่อย ๆ เปิดประตูเดินออกจากห้องไป

“คุณชายใหญ่”