เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อยู่ใต้มือแมลงเพศผู้คล้ายมนุษย์ได้นานขนาดนี้ เธอซ่อนฝีมือไว้หรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินคำพูดประหลาดใจขององค์รัชทายาทจักรวรรดิอีธาน มนุษย์สัตว์หู่เหมิ่งก็ตอบโดยไม่คิด: “แมลงเพศผู้คล้ายมนุษย์ไม่ใช่เล่นสนุกกับเธอมาตลอดหรือไง?”
มนุษย์จักรกลอัจฉริยะจื้อกวงส่ายหน้า น้ำเสียงสงสัย: “ไม่สิ ความเร็วและความคล่องแคล่วของเธอกำลังพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เวรเอ๊ย หนวดของแมลงเพศผู้คล้ายมนุษย์ที่เร็วเหมือนสายฟ้านั้นยังจับเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ เธอกินยาต้องห้ามเร่งระดับอะไรเข้าไปหรือเปล่า?”
“ให้ตายสิ หูของเธอแหลมขึ้น ฟันกับเล็บก็แหลมขึ้น หรือว่าเธอมีสายเลือดมนุษย์สัตว์?” สายตาของยักษ์แข็งแกร่งที่สุดมาโดยตลอด เมคาที่หวันจ้างขับตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าวรวด
มนุษย์สัตว์หู่เหมิ่งตะคอกกลับโดยสัญชาตญาณ: “ด่าฉันทำไม? แกต่างหากที่มีสายเลือดมนุษย์สัตว์ ทั้งครอบครัวแกเลยมีสายเลือดมนุษย์สัตว์! ที่ปกคลุมตัวเธอคือเกราะเปลือกเผ่าแมลงต่างหาก เข้าใจไหม?”
ยักษ์หวันจ้างทำหน้าเสียใจทันที: “ทั้งครอบครัวฉันไม่มีสายเลือดมนุษย์สัตว์ ทั้งครอบครัวฉันเป็นสายเลือดยักษ์ แกอย่าพูดพล่อย ๆ!”
มนุษย์สัตว์หู่เหมิ่ง: “……” ไอ้หมอนี่ฟังคำดี ๆ ไม่รู้เรื่องหรือไง?
มนุษย์พฤกษาปี้อวี้น้ำเสียงหวาดกลัว: “ถ้างั้น เขตดาวสหพันธ์ของพวกแกเลี้ยงลูกผสมเผ่าแมลงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งจริง ๆ งั้นหรือ?”