กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จิ่วหลิงนึกย้อนถึงเรื่องในปีนั้นครู่หนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย
“ก่อนอื่น ตอนนั้นฉันไม่เคยบอกเธอว่าเธอมีความผิด เพราะงั้นพวกนายแม่ลูกอย่ามาใส่ร้ายฉัน!”
คาลวินมองเธอด้วยแววตาเหมือนปลาตาย สีหน้าไม่เชื่อสักนิด แม่ของเขาจดคำพูดนั้นลงในสมุดบันทึกแล้ว ทำไมเธอยังต้องโกหกหลอกเขาอีก?
จิ่วหลิงไม่สนใจคำกล่าวโทษที่ไร้เสียงของเขา พูดต่อว่า “ตอนนั้นเธอชอบพูดประโยคหนึ่งกับฉันอยู่เสมอว่า เด็กทุกคนต่างก็ผ่านเรื่องแบบนี้มา เธอเองก็เหมือนกัน ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็ยังมีหวัง!