ตอนที่ 232 เชิญแสดงต่อไป

คาลวินสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ในที่สุดก็พูดถึงประเด็นสำคัญ:

“สิบเอ็ดปีก่อนเธอกลับมาที่บ้าน สภาพสีหน้าดูแย่มาก ทุกคืนจะสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย แล้วกอดผมร้องไห้ไม่หยุด ร้องไห้จนเจ็บปวดสุดหัวใจ

วันหนึ่งเธอบอกว่าอากาศดี เหมาะกับการไปเที่ยวกลางแจ้ง จากนั้นเธอก็พาผมออกจากบ้าน แล้วที่ความสูงหลายพันเมตร เธอก็กอดผมแล้วกระโดดลงจากรถลอยฟ้าพร้อมกันทันที

ผลลัพธ์ก็คือ สุดท้ายเธอพบกับความตายเพราะช่วยชีวิตไม่ทัน ส่วนผมรอดชีวิตมาได้เพราะถูกเธอกอดแน่นไว้ในอ้อมแขนตลอดเวลา จึงมีแรงรองรับ”

จิ่วหลิงเทียบเส้นเวลาเล็กน้อย ก็พอเข้าใจว่าแม่ของคาลวินเป็นใคร