กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เก้าศูนย์ เธอจะกลับเหลียนอีเมื่อไหร่?”
เห็นซูรุ่ยเบิกตาสุนัขจิ้งจอกคู่งามจ้องมาอย่างละห้อย จิ่วหลิงสีหน้าอ่อนลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “รอฉันจัดการเรื่องคฤหาสน์เป่าเป้ยเสร็จก็ได้แล้ว”
นึกถึงข้อมูลข่าวที่เธอได้รับ เจ้านี่คลั่งฆ่าอยู่ในดาวอุ่นพิรุณแท้ ๆ ซูรุ่ยไม่ถูกท่าทีไร้เดียงสาบริสุทธิ์แบบนั้นหลอกเลยแม้แต่น้อย แค่นหัวเราะเย็น เสียงเย็นเยียบจนน่าขนลุก
“ฮึ ฉันเชื่อเธอหัวทิ่มเลย! สามเดือนก่อน สองเดือนก่อน แล้วก็หนึ่งเดือนก่อน เธอก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง! แต่ผลลัพธ์คือ เธอไปเที่ยวสนุกอยู่ข้างนอก ไม่ได้คิดถึงฉันเลยสักนิด!
ยังไงดาวอุ่นพิรุณก็เป็นอาณาเขตปกครองของฉัน ก่อนจะลงมือที่ดาวอุ่นพิรุณ เธอพาฉันไปด้วยไม่ได้หรือไง? ผ่านการฝึกพิเศษช่วงนี้ ตอนนี้ฉันก็เก่งพอตัวนะ!”
ตั้งแต่เข้ามาอยู่ทีมหลักของทีมโรงเรียนเหลียนอี เธอเอาแต่อยู่ในโรงซ่อมเมคาหรือไม่ก็ฝึกพิเศษกับทีมโรงเรียนทั้งวัน แต่คนที่หลอกล่อเธอเข้าไปในทีมโรงเรียนกลับไปก่อเรื่องวุ่นวายจนเกิดฝนโลหิตข้างนอกทั้งวัน เล่นสนุกสุด ๆ แถมไม่พาเธอไปเล่นด้วย โกรธจะตายอยู่แล้ว!
จิ่วหลิงรีบร้องแก้ต่างให้ตัวเอง “ซูซู ถ้าฉันไม่คิดถึงเธอจริง ๆ ฉันจะจำได้หรือที่ให้เสี่ยวไป๋เอาของฝากมาให้? ส่วนเรื่องดาวอุ่นพิรุณ ฉันแค่บังเอิญไปเจอเรื่องแย่ ๆ พวกนั้น เลยจัดการให้เรียบร้อยไปตามเรื่อง!