เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“น้องสาว เป็นอะไรไป ทำไมดูกลุ้มใจ?”
เห็นจิ่วหลิงเอาแต่เหม่อลอยเป็นระยะมาหลายวันแล้ว เสวี่ยเยาทนไม่ไหวจึงยื่นนิ้วชี้ไปคลึงระหว่างคิ้วที่ขมวดน้อย ๆ ของเธอให้คลาย
คิดถึงแผนการที่จะทำต่อไป จิ่วหลิงดึงมุมปากเบา ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย “พี่รอง ถ้าสมมติว่าฉันไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมา แล้วยังคงอยู่ในสถานะคนหายตลอดไป
แล้วจู่ ๆ ก็มีคนโผล่มาบอกว่า ฉันตายอนาถอยู่ในห้องทดลองใต้ดินตั้งนานแล้ว พี่จะอยากกลับไปเป็นช่วงก่อนรู้ความจริงไหม แบบนั้นพวกพี่ก็ยังคงรอคอยด้วยความหวังได้ต่อไป?”
อันที่จริง จิ่วหลิงเคยตั้งกระทู้ถามเรื่องนี้บนเครือข่ายดาราแบบไม่ระบุตัวตน และได้คำตอบสารพัดแบบ
ชาวเน็ตบางคนบอกว่า สำหรับหลายครอบครัวแล้ว การไม่รู้ถือว่าคนในครอบครัวที่หายไปยังมีหนึ่งเส้นทางรอด แต่ถ้าได้รู้ข่าวร้ายว่าคนในครอบครัวตาย แม้จะได้ความจริง แต่ก็เป็นการบดขยี้ความหวังสุดท้ายของครอบครัวจนสิ้นซาก
สำหรับครอบครัวบางรายที่ทั้งร่างกายและจิตใจเปราะบาง การเก็บความไม่แน่นอนไว้เพียงนิด พวกเขายังพอใช้ชีวิตต่อไปได้ แต่ถ้าความหวังในใจถูกทำให้แตกสลาย พวกเขาก็จะไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะมีชีวิตอยู่