กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อความสิ้นหวังแผ่ลาม นักเรียนทหารหลายคนกำหมัดแน่น แล้วคำรามออกมา
“เพื่อน ๆ แค่พวกแมลงกระจอก ๆ อย่างมากก็ตายด้วยกันหมด!”
“ใช่ ฉันยอมตายดีกว่ากลายเป็นสัตว์ประหลาดหนวดที่ถูกปรสิตเกาะร่าง!”
“ถูกต้อง ถึงฉันจะตาย ก็จะลากพวกแมลงน่าขยะแขยงตายไปด้วยกัน!”
“พวกเราเป็นนักเรียนทหารสหพันธ์ จะยอมให้จับโดยไม่ขัดขืนได้ยังไง?”
……
ขณะที่เหล่านักเรียนทหารสีหน้าเด็ดเดี่ยวเตรียมจะตายพร้อมศัตรู เสียงหนึ่งที่เย็นเยียบ สงบ และคุ้นเคยก็ดังก้องทั้งในและนอกเหมืองผ่านกำไลข้อมือของนักเรียนทหาร