ตอนที่ 145 พวกนายปลอบใจเป็นจริง ๆ ครั้งหน้าไม่ต้องปลอบแล้ว!

จู่ ๆ ก็มีเมคาลำตัวยาวสิบกว่าเมตรนอนตะแคงอยู่ในเหมือง พื้นที่จึงแคบลงมากในทันที

นักเรียนทหารพยายามเบียดกันให้แน่นที่สุด แต่ก็ยังมีหลายคนถูกดันไปจนถึงปากเหมือง ถูกสายลมหนาวเย็นเฉียบพัดจนปวดหัวตัวสั่น

เห็นแบบนั้นโจวหยวนไป๋ก็อดกังวลไม่ได้ เขาหันไปมองลูกพี่ที่ถูกทุกคนคุ้มกันอยู่ตรงกลางโดยไม่รู้ตัว แต่กลับเห็นเธอเบือนสายตาไปอย่างเย็นชาทันที เขาก็เข้าใจในทันใดว่าลูกพี่ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามา และอยากให้พวกเขาแก้ปัญหากันเอง