กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มองดูแผ่นหลังที่รีบร้อนจากไปของพี่ใหญ่ของตัวเอง จิ่วหลิงเม้มมุมปากเบา ๆ ถอนหายใจเบา ๆ หนึ่งครั้ง
เห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์แบบนั้นของเธอ ชายหนุ่มลดสายตาลงเล็กน้อย เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “อยากตามไปก็ไปสิ”
ได้ยินเสียงเบา ๆ ของเขา จิ่วหลิงเงยตาขึ้นมอง พอดีเห็นใบหน้าด้านข้างที่ผอมบางงดงามของเขาดูเย็นชาอย่างยิ่งภายใต้แสงไฟ แววชื่นชมแลบผ่านก้นตา หน้าตาไอ้โก่วฟู่กุ้ยยังน่ามองเหมือนเดิม!
“ใครบอกว่าฉันอยากตามไป ฉันแค่เห็นเงาของทาสแรงงานที่คุ้นเคยจากเขา เหมือนศิษย์พี่ใหญ่ในตอนนั้น ที่เป็นห่วงเรื่องสารพันในโลกไม่รู้จักจบ”
ได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไอ้หมอนี่มีฟิลเตอร์ต่อคนสนิทหนาจนน่าตกใจเสมอ!
หลังจากกู้เมิ่งจากไป ห้องชุดประธานาธิบดีที่กินพื้นที่ทั้งชั้นก็เหลือเพียงสองคน