ตอนที่ 44 คนมีโรคภัยสามพันชนิด มีแต่สุนัขเลียขาที่รักษาไม่ได้

หุบเขาบนเกาะ หน้าเต็นท์ขนาดกว้างร้อยตารางเมตร

“รุ่นน้อง ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกเธอสองคนหน้าตาคล้ายกันใช้ได้เลย”

“รุ่นพี่ นายด่าคนได้สกปรกจริง ๆ!”

เห็นแววเกลียดชังแลบผ่านก้นตาของกู้เจียลี่ หลิ่วเยี่ยนชิงกลัวว่าอีกฝ่ายจะลงมือเมื่อพูดกันไม่เข้าหูจนรุ่นน้องแตกสลาย จึงเงียบ ๆ ก้าวขึ้นมาปกป้องจิ่วหลิง

ถึงรุ่นน้องจะเป็นความอับอายของนักเรียนสมทบ แต่ไม่ว่าจะอับอายแค่ไหน เธอก็เป็นนักเรียนของเหลียนอี เขาไม่มีทางยอมให้พวกคนหน้าไหว้หลังหลอกของโรงเรียนทหารเมืองหลวงรังแกเธอเด็ดขาด

เห็นกู้เจียลี่เม้มมุมปากแน่น หางตาแดงเรื่อ ทำท่าเหมือนถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนัก หลินฉี่เฉินที่อยู่ข้างหลังเธอขมวดคิ้วขึ้น สายตาที่มองหลิ่วเยี่ยนชิงไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย