เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าวันรุ่งขึ้น หกโมงเช้า
แสงเช้าสลัว ๆ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหญ้าและต้นไม้จาง ๆ กับความเย็นสบายบางเบา
จิ่วหลิงใส่หน้ากาก หาวเดินมาถึงจุดรวมพล ตั้งแต่กลับมาสู่ยุคดวงดาว เธอมักนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ ไม่ได้ตื่นเช้าขนาดนี้มานานแล้ว
ในฐานะรุ่นพี่ที่ปรึกษาของนักเรียนสมทบ หลิ่วเยี่ยนชิงได้รับข้อความลาป่วย 99 ฉบับเมื่อคืน แต่ไม่ได้รับใบลาของใครคนหนึ่งเสียที เพื่อกันไว้ก่อน เขาจึงยังมาที่จุดรวมพล
เมื่อเห็นจิ่วหลิงในชุดกีฬาสีขาวทั้งชุดและหน้ากากสีขาว รอยยิ้มอบอุ่นอันเป็นนิสัยบนใบหน้าของหลิ่วเยี่ยนชิงก็แข็งค้างไปชั่วขณะ
ถ้าเขาจำไม่ผิด รายงานตรวจร่างกายเมื่อวานของเธอบอกว่าเธอตกใจอย่างรุนแรง ค่าต่าง ๆ ของร่างกายลดลงไม่น้อย จึงต้องดื่มน้ำยาฟื้นฟูระดับสูง 3 หลอดเพื่อรักษา และคนที่จ่ายเงินก็คือนักเรียนสมทบคนอื่น ๆ
“รุ่นน้อง เธอคงไม่ได้คิดจะเข้าร่วมการสอบวัดระดับนักเรียนใหม่ใช่ไหม”
“อืม มีปัญหาอะไรหรือ”
“……”