กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ครึ่งเดือนต่อมา ท่ายานอวกาศดาวที่เจ็ดของดาวเมืองหลวง
สาวน้อยชุดขาวผิวซีดเซียวสวมหน้ากากคนหนึ่งก้าวลงมาจากยานอวกาศตระกูลกู้ที่เพิ่งเทียบท่า
ถึงจะมองไม่เห็นหน้าตาของสาวน้อยชุดขาว แต่คิ้วกับดวงตาของเธองดงามมีชีวิตชีวา ชัดเจนว่าเป็นคนสวย
เพียงเพราะผิวของเธอซีดขาวเกินไป ล้อมรอบตัวมีกลิ่นอายของความอ่อนแอเจ็บป่วยเกินไป ราวกับเครื่องกระเบื้องขาวเนื้อดีที่บอบบาง ทุกคนจึงหลบให้โดยสัญชาตญาณ กลัวว่าพลาดพลั้งไปจะทำสาวงามป่วยคนนี้แตกสลาย
ชายร่างสูงใหญ่ราวกับหมี ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราคนหนึ่งตามติดอยู่ข้างหลังเธอ ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายดุดันที่บอกว่าอย่าไปยุ่งด้วย ทุกคนจึงถอยห่างกันออกไปสามฉื่อ
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือ ชายหนวดเคราร่างดุดันคนนี้กลับทำตัวเหมือนแม่บ้านแก่ ๆ พร่ำบ่นไม่หยุด “น้องสาว ท่ายานอวกาศคนเยอะมาก แถมทางยังอ้อมอีก เธอต้องตามพี่ชายให้ติดนะ อย่าหลงทางล่ะ”
จิ่วหลิงหันไปมองเจียงโม่แวบหนึ่งอย่างจนใจ เธอไม่ใช่คนหลงทิศสักหน่อย จะหลงทางได้ยังไง