เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ก่อนขึ้นยานอวกาศ
มองจิ่วหลิงที่สวมหน้ากาก เหลยฝานทำท่าอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
ชำเลืองมองเจียงโม่ที่สีหน้าไม่เป็นมิตร โจวหยวนไป๋หน้าด้าน ยิ้มแย้มแล้วเอ่ยคำขอ “ลูกพี่ พวกเราก็ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน แต่จนถึงตอนนี้พวกเรายังไม่รู้เลยว่าคุณหน้าตาเป็นยังไง ผมกลัวว่าพอเจอกันอีกที่ดาวเมืองหลวงจะเจอหน้าแต่จำกันไม่ได้”
เหลยฝานพยักหน้าเห็นด้วยทันที ในใจเดาว่า พี่โม่หน้าตาดิบเถื่อนขนาดนี้ ลูกพี่คงหน้าตาออกแนวลูกผู้ชายเหมือนกันแหละ
ตอนที่เจอกันครั้งก่อน ทั้งตัวและใบหน้าของเธอดำมะเมื่อม มองไม่เห็นหน้าตาชัดเลย
และตอนอยู่ในศูนย์หลบภัย ตามคำเรียกร้องอย่างหนักของเจียงโม่ จิ่วหลิงสวมหน้ากากตลอด เผยแค่ดวงตาที่ฉายแววมีชีวิต ดังนั้นสองคนนี้จึงยังไม่รู้หน้าตาจริงของลูกพี่จิ่วหลิงจนถึงตอนนี้
มองดูดวงตางามราวน้ำในฤดูใบไม้ร่วงคู่นั้นของลูกพี่ กับท่าทางรังเกียจที่เจียงโม่มีต่อพวกเขาเหมือนรังเกียจลูกหมาเหลือง โจวหยวนไป๋เดาว่าหน้าตาของลูกพี่จิ่วหลิงต้องโดดเด่นมากแน่ ๆ
เห็นพี่หกทำหน้าตาไม่พอใจทั้งตาและจมูก แต่ไม่เอ่ยโต้แย้ง จิ่วหลิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วถอดหน้ากากออก