เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 332 ทะเลแห่งความทรงจำที่จางหาย
เมื่อยานดวงดาวลอดผ่านประตูดวงดาวแห่งทะเลแห่งความโดดเดี่ยว แสงดาวนอกหน้าต่างยานก็จางลงอย่างฉับพลัน
ชายชราปรับเครื่องรักษาเสถียรภาพแรงดึงดูด สายแสงสีฟ้าบนแผงหน้าปัดสั่นสะท้านอย่างรุนแรง—นี่คือสัญญาณของ “ความหนาแน่นแห่งความทรงจำ” ที่ผิดปกติในจักรวาล โดยปกติแล้ว ประตูดวงดาวของถิ่นที่อยู่ของดาราวิญญาณจะพันรอบด้วยกระแสความทรงจำสีม่วงอ่อน แต่ในยามนี้ ลำแสงเหล่านั้นราวกับผ้าที่ถูกขยี้จนขาด กระจายลอยอยู่บนผืนทะเลสีน้ำเงินเข้มเป็นหย่อม ๆ คล้ายกับเปลือกหอยที่ถูกคลื่นซัดกระจัดกระจาย
“อัตราการสูญเสียความทรงจำของทะเลแห่งความโดดเดี่ยว สูงกว่าบันทึกของหลี่เจาหมิงถึง 37 เปอร์เซ็นต์” ชายชราดันแว่นตา “การกัดกร่อนของแก่นมารดาแห่งแก่นดาราทมิฬ เร็วกว่าที่เราคิด”
น้องสาวนอนคว่ำอยู่ที่หน้าต่างยาน มองลงไปยังผืนทะเลเบื้องล่าง ทะเลผืนนั้นไม่ใช่สีน้ำเงินธรรมดา แต่เหมือนกระจกที่ถูกเช็ดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปล่งประกายสีเทาเขียวเย็นเยียบ บนผิวทะเลลอยแนวปะการังเสียงสะท้อนกึ่งโปร่งแสง ปะการังที่ควรจะสีสันสดใสกลับซีดเป็นสีขาวอมเทา ระหว่างกิ่งก้านยังมี “เศษเสี้ยวความทรงจำ” เล็ก ๆ ห้อยอยู่—นั่นคือเรื่องราวในอดีตที่ดาราวิญญาณหลงลืม ราวกับฟองสบู่ที่หายวับไปในพริบตา
“ดูโน่น!” เถาวัลย์ของอาเหิงชี้ไปยังที่ไกลออกไปอย่างฉับพลัน