เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 309 รอยพับแห่งกาลเวลา
เมื่อชายชราผมขาวปิดบันทึกตระกูล ประตูสัมฤทธิ์ก็พลันเกิดแสงสีเงินเป็นระลอกคลื่น หลี่หมิงรู้สึกว่าจิตสำนึกของตนถูกแรงบางอย่างดึงไว้ ราวกับลอดผ่านเยื่อบางกึ่งโปร่งใส พอเปิดตาอีกครั้ง ทั้งสี่คนก็ยืนอยู่ในห้องทดลองที่เต็มไปด้วยเครื่องมืออันละเอียดอ่อน
เพดานของห้องทดลองเป็นภาพฉายโฮโลแกรมขนาดมหึมา ขณะนั้นกำลังเล่นภาพเส้นทางการโคจรของแก่นดาราเป็นวงซ้ำ อยู่ตลอด สายแสงนับไม่ถ้วนร้อยเรียงกันเป็นตาข่ายในห้วงว่าง แต่ละจุดแสงล้วนตรงกับรอยแยกห้วงกาลอวกาศหนึ่งแห่ง ผนังฝังแผงคริสตัลเรืองแสง มีข้อมูลแน่นขนัดไหลวนอยู่ด้านบน ในนั้นตัวอักษร “หลี่หมิง·ผู้ถือครองแกนดารา” ถูกตีกรอบแดงตัวหนา
“ที่นี่คือ…” เถาวัลย์ของอาเหิงแตะผนังเบาๆ ผิวเถาวัลย์ก็เกิดแสงเรืองสีทองอ่อน “เขตแก่นกลางใต้ดินของห้องทดลองที่เจ็ด? ฉันเคยเห็นแผนผังที่นี่ในบันทึกของแม่!”
“พูดให้ถูกคือ ‘ห้องทดลองที่เจ็ด·คลังความทรงจำแก่นดารา’” ชายชราหันกลับ ตรงคอเสื้อกาวน์ขาวของเขาประดับตราแกนดาราอันเดียวกับประตูสัมฤทธิ์ในระเบียงแห่งความทรงจำ “สามร้อยปีก่อน บรรพบุรุษของพวกเจ้า—ดร.หลี่เจาหมิง สร้างห้องทดลองนี้ขึ้นเพื่อศึกษาแรงกำเนิดของแก่นดารา ส่วนข้าเป็นผู้ช่วยทดลองของเขา และเป็นพยานคนสุดท้าย”