กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 239 ลางบอกเหตุจันทร์เสี้ยว
วันที่สามสิบเจ็ดหลังจันทร์โลหิตสงบลง จากส่วนลึกของทะเลทรายมีเสียงทรายเสียดสีแผ่วเบาลอยมา
หลี่หมิงย่อตัวอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของวิหารร้าง ปลายนิ้วลูบไปตามรอยขีดข่วนใหม่บนเสาหิน—นั่นไม่ใช่ฝีมือของลมกัดกร่อนอย่างแน่นอน รอยแผลบนฝ่ามือร้อนผ่าวขึ้นมาเรื่อย ๆ ลวดลายสีดำเคลื่อนไหวใต้ผิวหนังราวกับสิ่งมีชีวิต เตือนเขาว่าคำสาปไม่เคยหายไปจริง
มาเร็วกว่าที่คิด เขาพึมพำเบา ๆ ในดวงตาสีดำสะท้อนดวงจันทร์เสี้ยวประหลาดที่ขอบฟ้า แสงจันทร์ดั่งผ้าโปร่งสีสนิมแดง เคลือบเนินทรายด้วยประกายทมิฬอันเป็นลางร้าย