กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 172 รุ่งอรุณนิรันดร์
แสงขาวเจิดจ้ากลืนกินทุกสิ่ง
หลี่หมิงรู้สึกว่าจิตสำนึกของเขาถูกฉีกเป็นเสี่ยง ๆ ความทรงจำนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาเหมือนน้ำขึ้น—
เมืองอันซีในวัยเด็ก: กลิ่นหอมของนมที่แม่ต้มในครัว แววตาจดจ่อของพ่อตอนซ่อมนาฬิกา และครั้งแรกที่ได้พบอาเหิง ตอนที่นั่งยอง ๆ ใต้ต้นซากุระป้อนอาหารแมวจรจัด