0131

⬢⬢⬢

ตอนที่ 131 ผีทุพภิกขภัย

— เสียงร่ำไห้แห่งทุ่งร้าง

กระถางสำริดแตกกระจายในวินาทีที่หลี่หมิงทุบลงไป เศษชิ้นนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากรอยแยกห้วงกาลอวกาศ

เศษชิ้นหนึ่งทะลุผ่านอกของหลี่หมิง เขาเห็นว่าภายในเศษนั้นสะท้อนภาพหญิงชราหลังค่อมคนหนึ่ง—ร่างกายของนางผอมแห้งจนเห็นกระดูก ผิวหนังแตกระแหงมีเลือดซึม นางกำลังวิ่งโซซัดโซเซอยู่บนทุ่งร้าง พลางร้องไห้พลางตะโกนว่า น้ำ... ให้น้ำฉัน...

นี่คือ... เศษดวงจิตของอาเหิงกระซิบข้างหูเขา ผีไร้อาหาร... ผีที่เคราะห์ร้ายที่สุดในหมู่ผีทั้งมวล

จู่ ๆ หญิงชราก็พุ่งเข้าหาแอ่งน้ำใส แต่ในวินาทีที่สัมผัสผิวน้ำ นางก็กลายเป็นเถ้าธุลี เสียงกรีดร้องสุดท้ายของนางดังก้องอยู่ระหว่างฟ้าและดิน ทำไม... ทำไมแม้แต่สิ่งนี้ก็ยังจะแย่งไป...

------

— วัฏแห่งเหตุและผล