0124

⬢⬢⬢

ตอนที่ 124 เทพยักษาลาดตระเวนสมุทร

——คลื่นโลหิต

หลี่หมิงถอยไปจนถึงยอดหินโสโครก ลมทะเลเค็มคาวพัดพากลิ่นสนิมเหล็กเข้าโพรงจมูก เขาก้มมองรอยกัดที่เลือดซึมตรงข้อมือ รอยแผลที่เหลือจากการถูกเถาวัลย์โลหิตฉีกกัด เบื้องไกล จันทร์โลหิตดวงหนึ่งย้อมผิวทะเลให้เป็นสีแดงคล้ำ บนยอดคลื่นมีแสงสะท้อนเป็นเกล็ดลอยอยู่

“เทพยักษา...” เขาพึมพำกับตัวเอง กุญแจสัมฤทธิ์ส่งเสียงหึ่งขึ้นมาทันใด เศษเสี้ยวความทรงจำพัดท่วมเข้ามาเหมือนน้ำขึ้น——รายชื่อชาวประมงที่หายสาบสูญที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน วังวนโลหิตอันเลือนรางในข่าว และลวดลายเกล็ดปลาที่ปรากฏราง ๆ ใต้เงาของเขาตอนนี้